پس از چاپ، لایه مرکب باید به فیلمی پایدار تبدیل شود که به سطح بچسبد و در برابر تماس و عملیات بعدی مقاومت داشته باشد. این فرایند، بسته به مرکب و بستر چاپ، به روش‌های مختلف انجام می‌شود.
جذب در بستر چاپ
در کاغذهای جذبی مانند روزنامه، نفوذ بخش مایع مرکب به کاغذ به تثبیت لایه چاپ‌شده کمک می‌کند. میزان جذب کاغذ و فرمول مرکب بر سرعت تثبیت اثر دارند.
اکسیداسیون
در مرکب‌های اکسیداسیونی، اجزای واکنش‌پذیر با اکسیژن هوا واکنش می‌دهند و لایه سخت‌تری تشکیل می‌شود. در بعضی کاغذها، جذب اولیه و اکسیداسیون در کنار هم عمل می‌کنند. نوع پیگمنت، رزین، روغن و حلال بر سرعت خشک‌شدن اثر می‌گذارد.
تبخیر حلال
در بسیاری از مرکب‌های فلکسو و گراوور، با خروج حلال، رزین و پیگمنت روی سطح باقی می‌مانند. سرعت تبخیر به نوع حلال و شرایط خشک‌کن بستگی دارد. باقی‌ماندن حلال می‌تواند باعث چسبیدن لایه‌های رول به یکدیگر شود.
واکنش شیمیایی
در مرکب‌های دوجزئی، اجزای A و B پیش از چاپ مخلوط می‌شوند و با واکنش شیمیایی، فیلم مقاوم تشکیل می‌دهند. بعضی سامانه‌ها نیز با کاتالیزور سخت می‌شوند. حرارت می‌تواند سرعت واکنش را افزایش دهد.
پخت با UV و پرتو الکترونی
در مرکب UV، نور فرابنفش آغازگر واکنش پلیمری‌شدن است و لایه مرکب سخت می‌شود. در سامانه پرتو الکترونی (EB) نیز انرژی پرتو به تشکیل ساختار پلیمری کمک می‌کند. فرمول مرکب باید متناسب با سامانه پخت باشد.
نقش گرما و دیگر منابع انرژی
مادون‌قرمز (IR) با گرم‌کردن لایه چاپ به خروج بخش‌های فرار کمک می‌کند. امواج مایکروویو و فرکانس رادیویی نیز در برخی کاربردها برای خروج حلال‌های قطبی استفاده می‌شوند. انتخاب روش باید با فرمول مرکب و حساسیت سطح چاپ هماهنگ باشد.